Vrouwenrechten in de Islam

Vrouwen zijn het grootste slachtoffer van het seculiere Westen

Bismillâhi Rahmâni Rahîm, Alhamdulillâhi Rabbil 'Âlamîn was-salâtu was-salâmu 'alâ nabiyyinâ Muhammadin wa 'alâ ahlihi wa ashâbihi aj'ma'în amma' ba'd.

In de Naam van Allâh, de Erbarmer, de Meest Barmhartige.

As-salâm 'alaykum warahmatullâhi wa barakâtuh beste broeder of zuster,

Het seculiere Westen heeft altijd de mond vol van vrouwenrechten. Alleen zegt het er niet bij dat het gevecht voor de rechten van de vrouw uit bittere noodzaak is ontstaan. Dit alles was namelijk een weerwoord op de onderdrukking en het onrecht ten opzichte van de vrouw. De roep tot vrouwenrechten in het Westen is dus niet ontstaan uit vooruitstrevendheid, maar uit conflict, noodzaak en onderdrukking.


En omdat dit feminisme ontstaan is uit een conflict tussen de beide geslachten, zie je ook dat het een vorm van vijandigheid en concurrentie heeft aangenomen ten opzichte van de man. De Islam onderwijst vrouwenrechten echter als Goddelijke verlichting en leiding, welke binnen het kader van vrede en liefde tussen man en vrouw leeft, zonder concurrentie of vijandigheid. De Islam probeert de man en vrouw samen tot elkaar te brengen in rechtvaardigheid en wederzijdse verstandhouding, terwijl de oproep tot vrouwenrechten in het Westen een kloof van concurrentie en vijandigheid tussen de man en vrouw graaft. Derhalve kent het Westen geen gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, maar enkel een ordinaire concurrentiestrijd tussen man en vrouw. En dit is het verschil tussen rechten op basis van Goddelijke verlichting en leiding, en gebrekkige menseigen rechtvaardigheid.


Als wij gaan kijken naar de ‘ontwikkeling’ van de Westerse vrouw in de recente geschiedenis, dan zien wij dat het hier slechts aftakeling en verval betreft. Aan het begin van de vorige eeuw was de rol van de Westerse vrouw enigszins vergelijkbaar met die van onze moslimvrouwen. Ze was een kuise echtgenote, die slechts de eervolle taak had als huisvrouw en moeder. Haar man werkte en was daardoor de kostwinnaar. Ze zag er ook uit als een vrouw en droeg doorgaans ruimzittende en goedbedekkende kledij.


Onder andere door het tekort aan arbeidskrachten tijdens en na de Tweede Wereldoorlog in met name de industriële sector, werden steeds meer vrouwen gedwongen om – al dan niet uit vrije wil - buitenshuis te gaan werken. Deze dwang is tegenwoordig alleen maar sterker geworden door de vergrijzing en de onwil van de Nederlandse regering om arbeidskrachten uit andere landen te halen. Zij werden en worden ‘getroost’ met het idee dat hun intrede op de arbeidsmarkt een vorm van vrijheid was en dat zij qua rechten nu gelijkwaardig aan de man zouden zijn. Deze intrede op de arbeidsmarkt en de opkomst van televisie zorgden er ook voor dat de vrouw steeds meer als een commerciële doelgroep werd gezien. Waar men voorheen bepaalde producten aanschafte omdat deze noodzakelijk waren om het huishouden draaiende te houden, werd er nu ook steeds meer ingespeeld op de emoties van de vrouw bij het aanbieden van producten. Ook zaken die voorheen niet als gebruikelijk werden gezien voor vrouwen, zoals sigaretten en spijkerbroeken, werden gepresenteerd als zijnde normale zaken voor vrouwen. En zo gebeurde het dat de gemiddelde Westerse vrouw steeds meer de neiging kreeg om zich als een gelijkwaardige van de man op alle vlakken te profileren, zeker nadat de rol van de kerk afnam ten tijde van de ontzuiling na de Tweede Wereldoorlog. Sommige vrouwen zijn hier zover in doorgeschoten, dat ze zelfs op mannen beginnen te lijken qua uiterlijk en gedrag.


Maar was de vrouw vrij nu zij buitenshuis werkte, strakke broeken kon dragen en sigaretten kon roken? Nee, want zij is in principe een slaaf geworden van de maatschappij. Nu wordt van haar verwacht dat ze een zorgzame moeder, uitmuntende echtgenote en ijverige werkneemster is. Naast haar werk wordt zij geacht voor de kinderen te zorgen en het huishouden op orde te houden. Dit terwijl de man slechts geacht wordt een goede werknemer te zijn. Vaak is het gevolg dat deze vrouwen oververmoeid en overspannen raken. En dan hebben we het nog niet over de seksuele intimidaties en ongewenste intimiteiten op de werkvloer. Een fenomeen dat eerder regel dan uitzondering is. Het is een zwijgend geaccepteerde werkcultuur geworden in een competitieve genadeloze seksistische mannenwereld. Het vraagt een sterke maag van een vrouw om de braakneigingen in te houden, wanneer je dit walgelijke toneelspel dagelijks moet aanschouwen.


Stoppen met werken is echter geen optie, aangezien ze nu een waslijst aan vaste lasten heeft en gewend is geraakt aan de extra luxe die zij zichzelf nu kan veroorloven. Is dit vrijheid en gelijkheid?


Velen in het Westen vinden dat moslimvrouwen onderdrukt zijn, onder andere vanwege het feit dat zij, zowel innerlijk als uiterlijk, kuis door het leven dienen te gaan. De Westerse vrouw daarentegen kan vrijwel poedelnaakt over straat. Maar is dit daadwerkelijk vrijheid? In feite is haar waarde hierdoor gedegradeerd tot die van een wegwerpproduct. Een vrouwenlichaam wordt te pas en te onpas gebruikt, bijvoorbeeld om zaken aan te prijzen. Dit loopt uiteen van lingerie tot een simpel stukje kaas van een paar euro. Is dit de waarde van de Westerse vrouw? Is het vrijheid dat het in veel Westerse landen gedoogd wordt dat een vrouw zich prostitueert en haar lichaam zo letterlijk verkoopt aan allerhande mannen?


Waar de Westerse vrouw voor haar ‘waarden’ en ‘rechten’ heeft moeten vechten, heeft de Islam de moslima deze rechten al gegeven bij het openbaren van de religie. De waarde van de vrouw wordt duidelijk beschreven in al haar rollen. De moslimvrouw wordt beschouwd als een waardevolle diamant die beschermd dient te worden.


Zij wordt niet beoordeeld op basis van haar mooie lange benen of glanzende haar. Haar lichaam wordt niet gebruikt om goedkope producten aan te prijzen, laat staan om het aan allerhande mannen uit te lenen voor een aantal euro’s. Een vrouw mag vrouw blijven, en hoeft geen metamorfose te ondergaan of zich te gedragen als een man om in aanmerking te komen voor haar rechten en geaccepteerd te worden door de Westerse maatschappij. Ook hoeft zij er niet constant volledig opgedoft bij te lopen, waarbij er niets aan haar uiterlijk mag mankeren. De hoge eisen die aan de Westerse vrouw worden gesteld hebben er menigmaal toe geleid dat vrouwen – om maar aan dit ideaal te voldoen – hun toevlucht zoeken tot gevaarlijke cosmetische ingrepen en ongezonde diëten, met alle gevolgen van dien. In de Islam heeft een vrouw geen strakke broeken, hoge hakken en maatje 34 nodig om gewaardeerd te worden. Zij verkrijgt namelijk waardering vanwege haar uitmuntende karakter.


Concluderend zouden we kunnen zeggen dat degenen in het Westen die zich druk maken om de ‘onderdrukking” van moslimvrouwen, beter de hand in eigen boezem kunnen steken. Want als wij puur objectief de situatie van de moslimvrouw zouden vergelijken met die van de gemiddelde Westerse vrouw, dan zouden wij overduidelijk zien dat de Westerse vrouwen de ware onderdrukten zijn.

Subhânaka Allâhumma wa bihamdik, ash-hadu allâ illâha illâ anta, astaghfiruka wa atûbu ilayk.

Wa 'alaykum as-salâm warahmatullâh,

Als de Islam de beste religie is, waarom zijn dan de meerste moslims dan oneerljk, onbetrouwbaar etc.

Misvatting:
Als de Islam de beste religie is, waarom zijn de meeste moslims dan oneerlijk, onbetrouwbaar en betrokken bij activiteiten zoals oplichterij, omkoperij, drugshandel enz.?
Antwoord:
1. De belastering van de Islam door de media
a. De Islam is zonder twijfel de beste religie, maar de media zijn in de handen van de westerlingen die bang zijn voor de Islam. De media drukken en zenden onophoudelijk informatie uit tegen de Islam. Zij verstrekken onjuiste informatie over de Islam, citeren de Islam onjuist of rukken eventuele bronnen uit hun context.
b. Wanneer er ergens aanslagen plaatsvinden, zijn de moslims altijd de eerste mensen die zonder enig bewijs beschuldigd worden. Dit verschijnt dan als krantekoppen in het nieuws. Later, wanneer blijkt dat niet-moslims verantwoordelijk waren, verschijnt het als onbelangrijk nieuwspunt in de media.
c. Wanneer een vijftigjarige moslimman een vijftienjarig meisje met haar toestemming huwt, verschijnt het op de voorpagina. Maar wanneer een vijftigjarige niet-moslim een zesjarig meisje verkracht, vind je dit nieuws terug in de binnenpagina’s van de kranten. In Amerika vinden dagelijks 2.713 gevallen van verkrachting plaats, maar het verschijnt niet in het nieuws, aangezien het voor de Amerikanen een manier van leven is geworden.
2. Zwarte schapen in elke gemeenschap
Ik ben me ervan bewust dat sommige moslims oneerlijk, onbetrouwbaar, bedriegers, enz. zijn, maar de media presenteren dit alsof slechts moslims bij dergelijke activiteiten betrokken zijn. Elke gemeenschap heeft haar zwarte schapen. Ik ken moslims die alcoholist zijn en die heel wat niet-moslims onder de tafel drinken!
3. Beoordeel een auto niet aan de hand van zijn bestuurder
Stel dat je wil beoordelen hoe goed het nieuwste model van Mercedes is, terwijl een persoon die niet kan rijden achter het stuur zit en de auto in de prak rijdt. Wie beschuldig je dan? De auto of de bestuurder? De bestuurder uiteraard! Om te analyseren hoe goed de auto is, zou men niet de bestuurder onder de loep moeten nemen, maar de capaciteit en de eigenschappen van de auto. Hoe snel gaat de auto, wat is zijn gemiddelde brandstofverbruik, hoe zit het met de veiligheid, enz.
Zelfs als ik het er, omwille van het argument, mee eens ben dat moslims slecht zijn, kunnen wij de Islam niet aan de hand van zijn aanhangers beoordelen. Als je wil beoordelen hoe goed de Islam is, beoordeel het dan volgens zijn authentieke bronnen, d.w.z. de edele Koran en de authentieke overleveringen van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem).
4. Beoordeel de Islam aan de hand van zijn beste aanhanger, namelijk de Profeet Mohammed (vrede zij met hem)
Als je feitelijk wil beoordelen hoe goed een auto is, zet je een deskundige bestuurder achter het stuur. Zo ook is het de beste en de voorbeeldigste aanhanger van de Islam die je dient te bestuderen om tot een correct oordeel over de Islam te komen. De laatste en definitieve Boodschapper van Allah, de Profeet Mohammed (vrede zij met hem).
Naast moslims, zijn er ook verschillende eerlijke en onbevooroordeelde niet-moslim historici die hebben toegejuicht dat de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) de beste mens was. Volgens Michael H. Hart die het boek ‘The Hundred Most Influential Men in History’ (De honderd invloedrijkste mensen in de geschiedenis) schreef, gaat de hoogste positie, d.w.z. de nummer één positie, naar de geliefde Profeet van de Islam: Mohammed (vrede zij met hem). Er zijn meer voorbeelden van niet-moslims te noemen die hun waardering over de Profeet uitgesproken hebben, zoals o.a. Thomas Carlyle en Lamartine.

www:ontdekdeislam.nl

Het ritueel slachten in de Islam, waarom is dat eigenlijk?

Het concept van ritueel slachten van dieren in de islam

Op het moment zijn er vele misvattingen die de gedachten van vele niet-moslims vullen, die de betekenis en de wijsheid achter de daden van aanbidding van de islam niet schijnen te begrijpen. Vandaar dat het onze plicht is te reageren op deze misvattingen om op die manier verdraaiingen over de islam weg te halen. Dus vinden we het in het geval van deze kwestie relevant om het volgende voor jullie aan te halen: 

Offeren (ritueel slachten) is niet een zuil van de islam. We moeten op een contextuele manier naar de gebeurtenissen kijken, en niet alleen het pre-islamitische gebruik van offers begrijpen, de Qor’anische hervormingen betreffende deze praktijk, en de voortzetting van het offeren in de islamitische wereld, maar ook in welke context de Qor’anische openbaringen zich voordeden. Want het lijkt erop dat bij veel mensen, zowel bij niet-moslims als bij moslims, de context de sleutel is die ze missen.

Laten we met dit in gedachten, beginnen met hoe de situatie was in het pre-islamitische Arabië betreffende het ritueel slachten van dieren. Niet alleen de heidense Arabieren offerden aan een reeks goden, hierbij hopend op bescherming, voordeel of materiële winst, maar tevens zochten de joden van die tijd de ene ware god te bevredigen door bloedoffers en het branden van offergaves. Zelfs de christelijke gemeenschap voelt dat Jezus het laatste offer is, het laatste lam bij wijze van spreken, door een anders geldende traditie van ritueel slachten van dieren (waarbij iemands zonden worden kwijtgescholden door het bloed van iets anders).

De islam scheidde zich echter af van deze lang bestaande traditie van het sussen van een “boze god” en vroeg in plaats daarvan een persoonlijk offer en onderwerping als de enige manier om te sterven voor de dood en het bereiken van "fana’" of "opgaan in hem." Het begrip van "plaatsvervangende boetedoening voor de zonden" (ontheffing van iemands zonden dmv het bloed van een ander) wordt nergens in de Qor’an aangetroffen. Noch bestaat het idee van gunsten verdienen door het leven van een ander aan Allah te offeren. In de islam is het enige dat wordt gevraagd als een offer, iemands persoonlijke bereidheid om zijn eigen ego en individuele wil te onderwerpen aan Allah.

Men hoeft alleen maar te kijken hoe de Qor’an dit onderwerp behandelt, om een duidelijk verschil te zien betreffende het offeren en of Allah wel of niet door bloed wordt ‘bevredigd’. De beschrijving in de Qor’an van het offeren van Isma’il spreekt zich uiteindelijk uit tegen boetedoening door bloed. 

Allah (ST) zegt: 

“En toen (de zoon) de leeftijd had bereikt waarop hij serieus met hem kon werken, zei hij: “O mijn zoon! Ik heb in een droom gezien dat ik je zal offeren. Wat zeg jij daarvan?” De zoon zei: “O mijn vader, doe zoals u bevolen is, u zult mij, als Allah het wil, zeker geduldig en volhardend vinden.” Dus toen ze zich beiden aan de wil van Allah hadden onderworpen, en hij hem plat op zijn voorhoofd had neergelegd (om hem te offeren), riepen wij hem toe: “O Ibrahim! Jij hebt de droom reeds vervuld.” Zo belonen Wij inderdaad degenen die goed doen. Dit was zeker een grote beproeving, en Wij verlosten hem met een groot offerdier.” (as-safat 37:102-107)

Merk op dat de Qor’an nimmer heeft gezegd dat Allah Ibrahim opdroeg zijn zoon te doden (offeren). Op een subtiele manier, en dit is erg belangrijk, is de morele les heel anders dan wat in de bijbel staat. Hier leert het ons dat Ibrahim droomde dat hij zijn zoon offerde. Ibrahim geloofde dat de droom echt was, en dat de droom van Allah kwam, maar de Qor’an zegt nergens dat de droom van Allah kwam. Het feit echter dat Ibrahim en Isma`il bereid waren het ultieme offer te geven - Ibrahim door zijn zoon te offeren, en Isma`il door zijn eigen leven te offeren -  ze in staat waren de notie van zichzelf, en valse gehechtheid aan de materiële wereld te overtreffen. Zodoende verwijderden ze een bedekking tussen hen en Allah, waardoor Allah’s genade op hen neer kon dalen als de geest van de waarheid, en hen te verlichten met goddelijke wijsheid (hiermee werd behoed voor falen van rechtvaardigheid en om eens en voor altijd het verkeerde denkbeeld van plaatsvervangende boetedoening van zonden te corrigeren).

Want Allah, de Immer Barmhartige, Meest Begaande, zou nooit een vader vragen om tegen Zijn gebod in te gaan van ‘gij zult niet doden’  en vragen Zijn eigen zoon te doden om door hem te worden geaccepteerd. Want de Qor’an leert ons dat Allah nooit het slechte aanbeveelt (zie al-a`raaf 7:28 en an-nahl 16:90) en dat alleen Satan het slechte en verdorvenheid aanbeveelt  (an-nur 24:21). Het denkbeeld dat Allah ons een immorele daad wil laten begaan gaat in tegen Allah’s rechtvaardigheid.

Voor zover de jaarlijkse traditie die volgde op deze gebeurtenis (dat is het offeren van een ram om het grote offer van Ibrahim en Isma`il te gedenken), moeten we dat begrijpen en de Qor’anverzen die betrekking hebben op ritueel slachten, in verhouding stonden met de omstandigheden van tijd en plaats toen deze openbaringen werden ontvangen, en hoe de mensen probeerden een persoonlijk offer te doen, door hun beperkte middelen tot overleven te delen met de minder bedeelden van hun gemeenschap. 

Dat wil zeggen, dat de gevolgtrekking die schuil gaat achter de islamitische houding m.b.t. ritueel slachten niet die is van boetedoening door bloed, of het proberen om de gunst van Allah te verkrijgen door de dood van iets, maar juist de daad van het bedanken van Allah voor iemands levensonderhoud, en het persoonlijke offer van het delen van iemands bezittingen en waardevol voedsel met medemensen. Het ritueel op zich is niet het offer. Het is slechts een slachtmethode waarbij het individu op een zo snel mogelijke manier doodt, en waarbij ze  erkennen dat alleen Allah het recht heeft leven te nemen en dat zij dit alleen doen als nederig lid van Allah’s schepping, in behoefte van levensonderhoud net als alle andere species van Allah’s schepping. 

Laten we dus een aantal verzen uit de Qor’an bestuderen die van toepassing zijn, en zien wat die te zeggen hebben over offeren, en hoe dat in relatie stond met het leven in 500 na Chr. in Arabië. (inclusief commentaar van Yusuf ‘Ali om te laten zien dat iemand die voor het slachten was, begrip hebbend van dieren onderworpen aan de mens, geen voorstander was van buitensporig geweld of bedoelingen van boetedoening door bloed). Allah zegt: “Daar is in de offeranden een profijt voor u voor een vastgestelde tijd, daarna is hun plaats bij het oude huis.” (al-hajj 22:33)

Het woord ‘daar’ is een verwijzing naar vee of dieren die als offer worden geslacht. Het is zeker waar dat ze op vele manieren nuttig zijn voor de mens, bijv. kamelen in woestijngebieden zijn nuttig als rijdier of als lastdier, of voor het geven van melk, hetzelfde geldt voor paarden en runderen. van kamelen kan vlees worden verkregen, kamelenhaar kan worden gebruikt om stof van te weven; geiten en schapen produceren melk en vlees, haar en wol. Maar als ze worden geofferd, worden ze symbolen waarbij sommige mensen laten zien dat ze bereid zijn een aantal van hun eigen voordelen op te geven ter wille van het voldoen aan de behoeften van hun armere broeders." (commentaar van Yusuf `Ali)

Allah zegt ook: “En voor elk volk hebben wij handelingen van offer en wijdingen vastgesteld, opdat zij de naam van Allah mogen uitspreken over het levensonderhoud dat Hij hun aan dieren heeft gegeven (geschikt als voedsel). Uw god is dus eén god, weest daarom onderdanig aan Hem (in islam). En geef blijde tijding aan de ootmoedigen.”  (al-hajj 22:34).

“Dit is de ware zijde van offeren, niet het gunstig stemmen van hogere krachten, want Allah is één, en Hij vindt geen vreugde in vlees en bloed, maar een symbool van dankzegging aan Allah door het vlees met medemensen te delen. Het plechtig uitspreken van Allah’s naam bij het offeren is een onmisbaar onderdeel van het ritueel." (commentaar van Yusuf `Ali)

Verder zegt Allah: “Hun vlees noch hun bloed bereikt Allah, doch jullie godsvrucht bereikt Hem. Aldus heeft Hij hen aan jullie dienstbaar gemaakt, omdat jullie Allah zullen verheerlijken wagens hetgeen waartoe Hij jullie heeft geleid. En geef goede tijding aan degene die goed doen.” (al-hajj 22:37).

“Niemand moet veronderstellen dat vlees of bloed aanvaardbaar is voor de ene ware god. Het was een heidense gril, dat Allah zou ‘bedaren’ door bloedoffers. Maar Allah aanvaardt het offer van onze harten, en als symbool van zo’n offer is een waarneembaar vast gebruik nodig. Hij heeft ons macht gegeven over de dierenschepping, en ons toegestaan het vlees te eten, maar alleen als we Zijn Naam uitspreken bij de enige handeling van het nemen van een leven, want zonder deze plechtige aanroeping, zijn we geneigd te vergeten dat het leven heilig is. Door deze aanroeping worden we eraan herinnerd dat buitensporige wreedheid niet in onze gedachten is, maar slechts de noodzaak voor voedsel…" (commentaar Yusuf `Ali)

uit bovenstaande passages uit de Qor’an is het helemaal duidelijk dat de kwestie van dierenoffers in verhouding staat met de rol die dieren speelden in de Arabische gemeenschap in die tijd en plaats (net zoals andere gemeenschappen met een gelijkwaardig klimaat en cultuur), dat de mens is opgedragen Allah te danken voor het levensonderhoud en Hem te lofprijzen en dat ze iets van waarde moeten offeren om hun waardering te tonen voor wat hen is gegeven (wat in hun geval dezelfde dieren waren waar hun overleving op was gebaseerd).

Bron: www.rasoulallah.net

Moslims aanbidden de Kaaba

moslims aanbidden de kaaba !!

 

De islam kwam om de aanbidding van Allah de enige te prediken, en de aanbidding van al het andere "en ze namen voor zichzelf naast Hem tot goden, die zelf niks kunnen scheppen en zelf zijn gecreëerd en tot geen nut zijn of schade berokkenen; noch bevatten ze dood, of leven, of wederopstanding.” (al-foerqan: 3 )

 

Allah zegt : "En geenszins hebben Wij een boodschapper gestuurd, ook niet die voor jou kwamen,  Wij openbaarden slechts aan hem, (zeggende), “er is geen god behalve Mij; dus aanbid Mij.” (al anbiya: 25 )

 

Abraham ( vrede zij met hem) berispte zijn vader over het aanbidden van afgoden, zeggende: "En zoals Ibrahim (Abraham) tegen zijn vader éazar zei: "Neemt u voor uzelf afgoden als goden? Ik zie met zekerheid dat u en uw volk in duidelijke dwaling verkeren." (al-anaam : 74 ) ; " Toen hij tegen zijn vader zei: "O mijn vader, waarom aanbid jij dat wat hoort noch ziet, en u evenmin tot nut is in iets? " (maryam : 42 )

 

Allah zegt over deze afgoden en stenen die werden aanbeden: "Hebben ze benen waarmee ze kunnen lopen, of hebben ze handen waarmee ze aanvallen, of hebben ze ogen waarmee ze waarnemen, of hebben ze oren waar ze mee horen? Zeg, "Roep jouw deelgenoot dan aan, beraad daarna een complot tegen Me, en geef Me geen uitstel."

 (al-araf : 195 )

 

Er werd aan de Profeet (vrede en zegeningen zijn met hem) gevraagd: "Wat is de grootste zonde? " Hij antwoordde: "Gelijkstelling aan Allah maken ondanks dat Hij jou heeft geschapen".

Het eerste dat de Profeet (vrede en zegeningen zijn met hem) deed na zijn triomfantelijke terugkeer naar Mekka was het kapotmaken van alle afgodsbeelden in en rond de Kaaba terwijl hij de verzen uitsprak: “En zeg; de waarheid is gekomen en de leugen is afgelopen. De leugen zou met zekerheid tot een einde komen."

(al-isra : 81 ).

 

Kan iemand, na dit alles, nog aannemen dat moslims de Kaaba aanbidden??

 

Kaaba is slechts een qiblah (gebedsrichting) voor moslims, de richting waar hun gezicht heen is gericht tijdens het gebed als een vorm van geünificeerd doel. Ze bezoeken het, lopen er omheen, zich onderwerpend aan de bevelen van Allah. Ze weten vanzelfsprekend dat het slechts stenen zijn en er geen kwaad of goed in is, maar als moslims zijnde moeten ze zich aan de bevelen van Allah houden zelfs al kennen ze de wijsheid die er achter schuilt niet.

Misverstand over eerwraak

Wat is eerwraak?

Eerwraak is een handeling vaak gepaard met fysiek geweld tegen de vrouw, maar het kan ook andersom. Het is wraak nemen na overtreding van morele en sexuele codes binnen een gemeenschap. Eerwraak is niet hetzelfde als bloedwraak. Het verschil ligt namelijk in de oorzaak en de manier waarop het gedaan wordt.Eerwraak stamt eigenlijk al af uit de Middeleeuwen, maar in sommige landen blijft het een belangrijke kwestie. Ook in

Eerwraak komt vaker voor in landen waar "schaamtecultuur" heerst, waarin het hebben van een eer een voorwaarde is om te kunnen functioneren in de maatschappij. Het gaat vaak om de zedelijke eer.

Wat is zedelijke eer?

In landen waar eerwraak wordt toegepast is de eer zeer belangrijk.

De eer is te verdelen in:

• Persoonlijke eer: voor ieder persoon verschillend. Elk mens heeft eigen redenen en evaluatie over wat juist en waar is en zal zijn eer dus op zijn eigen manier tot uiting brengen.
• Maatschappelijke eer: Om sociaal te kunnen functioneren in de maatschappij, moet iemand maatschappelijk volwaardig zijn, dus een maatschappelijke eer hebben.

Zedelijke eer is een onderdeel van maatschappelijke eer. In de Turkse wereld wordt dit "namus" genoemd en in Arabische landen "ird" of "ard". Voor vrouwen betekent deze eer dat ze kuis (maagd) is vóórdat ze een huwelijk aangaat. Voor mannen betekent het dat ze trouwen met "kuise" vrouwen.

Een vrouw kan haar maatschappelijke eer verliezen door vrijwillig sex te hebben vóór het huwelijk of wanneer ze al getrouwd zijn. Het verliezen van deze zedelijke eer, betekent dat de vrouw bevlekt is. Het wordt als schande gezien. Het kan ook zijn dat de vrouw gedwongen is tot sex of verkracht is. De zedelijke eer is dan aangetast, maar de vrouw is hierbij niet schuldig. In de gemeenschap waar de zedelijke eer van belang is, wordt vaak geroddeld vanwege de schande. Maar roddel mag in principe geen reden zijn tot eerwraak. Eerst wordt door de familie een onderzoek gedaan naar de waarheid. Als de roddel vals is, dan wordt de veroorzaker van de roddel aangepakt. Als het blijkt dat de vrouw vrijwillig schande heeft verricht, wordt de vrouw hard aangepakt. En als de vrouw verkracht of aangerand is, kan de dader hard aangepakt worden. Het "hard aanpakken" gebeurt helaas vaak met fysiek geweld, vaak ook met poging tot doodslag of moord.

Enkele misverstanden over Eerwraak:

• Eerwraak komt niet alleen voor in Islamitische landen, zoals Turkije of het Midden-Oosten. Het komt ook vaak voor in het Mediterrane gebied en in Zuid-Amerika.
  

(Amnesty International en Human Right Watch rapporteren geregeld van gevallen in Marokko, Turkije, Iran, Irak,Afghanistan, Pakistan, Somalië, Sudan, maar ook in Haïti, Brazilië en Colombia)

• Eerwraak is niet iets wat zich enkele jaren heeft ontwikkeld. Zelfs in de Middeleeuwen was het een gewoonte recht.
• Eerwraak heeft niets met het geloof te maken. Niet met de Islam, Jodendom of Christendom.
• Eerwraak is ook niet typisch turks, wat velen denken. Ook in andere culturen en tradities komt het voor.
• Eerwraak is eigenlijk ook niets vanuit een cultuur. Als je logisch nadenkt is een cultuur namelijk iets waar een land om bekend staat. Bekend staan met "eerwraak" lijkt me toch geen goede uiting van een land.

Eerwraak: wanneer wel en wanneer niet?

In families waar eerwraak een normale zaak is, zie je vaak dat de man de baas is. De man oefent vaak grote druk uit op zijn gezin en is streng om op die manier de eer van zijn gezin en familie te beschermen. Voor de vrouwen en meisjes die onder deze strenge regels onderdrukt worden, zoeken vaak een uitweg. Moeders zitten met hun kinderen bij familie of in vrouwenopvanghuizen. Meisjes die hier in Nederland zijn opgegroeid lopen weg van huis. Als de eer eenmaal geschonden is en de vrouw of dochter heeft het huis verlaten, gaat vader (veelal samen met zijn zoons of andere mannelijke familieleden) op zoek. Hij moet ze vinden! Immers zijn omgeving zou de aantasting van de zedelijke eer als schande beoordelen en dat moet de man nou net niet hebben. Als de vrouw of het meisje toch gepakt worden, volgen er vaak zeer gruwelijke omstandigheden.

De meisjes die in Nederland wonen, willen zich aanpassen in de Nederlandse cultuur en willen vaak ook een vriendje vóór het huwelijk. Mocht het zijn dat het meisje stiekum sex heeft gehad met haar vriend, dan wordt eerst uitgezocht of het meisje hier zelf voor heeft gekozen of dat ze gedwongen is. Als het meisje niet is gedwongen volgt daarna vaak een hevige discussie en wordt er met de familie van de jongen gesproken. De achtergrond van de jongen wordt achterhaald. Vaak, als de jongen ook niet getrouwd is, wordt besloten het meisje uit te huwelijken aan deze jongen, die de eer heeft geschonden. Wanneer het huwelijk geaccepteerd wordt is er niets aan de hand en probeert de vader van het meisje deze "verplichte" huwelijk zoveel mogelijk geheim te houden voor zijn omgeving. Wanneer de huwelijk niet doorgaat, bijv. de familie accepteert het meisje niet, of de jongen blijkt al getrouwd of verloofd te zijn, voelt de vader van het meisje zich verplicht dit te vergelden op de dader. Namelijk zijn dochter is niet meer kuis en zal dus moeilijk geaccepteerd worden wanneer ze wil trouwen met iemand anders.

Het bovengenoemde hebben vooral betrekking op turkse en marokkaanse gemeenschappen. Natuurlijk zijn er gezinnen binnen deze kring, die "moderner" denken en de eerwraak niet meer zo serieus nemen. Maar het komt nog voor!! Dat zien we op tv, in de kranten of we horen het in de buurt. In elke cultuur wordt de eerwraak anders aangepakt. De ene met geweld, de ander verplicht het slachtoffer met de dader te trouwen en weer anderen kunnen het gewoon uitpraten.

Vaak zijn de daders onder de 40 jaar. De oudere generatie mannen zijn meestal wat zachter van karakter. Zij proberen vaak "moord" of "geweld" te voorkomen. Dat wil niet zeggen dat deze oudere generatie tegen eerwraak is. Zij denken vaak eerder aan de gevolgen voor de dader, dan aan de vrouw. In de meeste gevallen wordt er ook geluisterd door de jongere generatie, vanwege respect tegenover ouderen.

Kunnen we eerwraak voorkomen in Nederland?

De eerwraak is de laaste jaren volop in beeld in de media. In 2005 vonden er 15 eerwraak moorden plaats in Nederland. Naar aanleiding daarvan is er in Zuid-Holland een project van start gegaan, gefinancieerd door de overheid.

De Federatie Opvang heeft een brandbrief gestuurd aan minister Verdonk voor Integratie waarin gevraagd wordt de aanpak van eerwraak hoogste prioriteit te geven

De GGD-Rotterdam heeft het project bedacht en ziet er als volgt uit;

• Signalen van geweld dat te maken heeft met eerwraak zo vroeg mogelijk opvangen en escalatie zien voorkomen.
• Actieve betrokkenheid van de Allochtone gemeenschap (Zij moeten meewerken met politie en andere hulpverleners)
• Hulp- en zorgverleners, zoals huisartsen en leraren moeten een dreigend geweld herkennen
• Het centraal meldpunt is ASHG: Advies en Steunpunt Huiselijk Geweld.
• Het kernteam: Eergerelateerd Geweld moet zorgen voor de actie na meldingen bij ASHG.
• Na een melding, volgt bescherming van slachtoffers en vervolging van daders.

De Rotterdamse politie werkt samen met de politie Haaglanden. Dat korps beschikt over een gespecialiseerde eenheid voor multi-etnisch politiewerk (MEP).

Het afgelopen jaar selecteerde de Haagse politie 415 misdrijven, waarbij het element "eer" een rol speelde. Het ging daarbij onder andere om mishandeling, bedreiging en verkrachting. Door vroegtijdig optreden van de politie werd voorkomen dat in al deze zaken het geweld verder escaleerde.Dankzij dit project zijn de eerwraak-gevallen in 2006 gedaald naar nul, wat dus wil zeggen dat het een goede aanpak is. Ook Amsterdam en andere grote steden zijn nu meer alerter op eerwraak en werken mee.

Wat is de straf die opgelegd kan worden?

In landen waar eerwraak een belangrijke rol speelt, komt de dader meestal gauw vrij als het om (zedelijke) eerwraak gaat. In Nederland is eerwraak geen reden om een lagere straf te krijgen. De handelingen van de dader worden gewoon beoordeeld hoe het "normaal" ook beoordeeld zou worden. Dus cultuur of geloof kunnen kunnen in Nederland niet leiden tot een lagere straf. Alhoewel er over gediscussierd wordt. Maar zelfs moslimverenigingen en andere Allochtone organisaties zijn fel tegen eerwraak.

Ten slotte mijn mening

Dat eerwraak in bepaalde gemeenschappen als een "normale handeling" wordt beschouwd vind ik echt afschuwelijk. Natuurlijk blijf ik ook liever maagd voor het huwelijk en natuurlijk wil ik maar één ware man in mijn leven hebben. Ik heb begrip voor hun normen en waarden, maar eerwraak in de vorm van moord of mishandeling gaat me te ver. En als het dan ook nog een "onschuldige" betreft helemaal! Tenslotte je leeft hier in Nederland. Je hebt hier te maken met de Nederlandse cultuur, waar je je zult aan moeten passen, hoe moeilijk dat dan ook kan zijn. Niemand verbied je je eigen cultuur te leven in Nederland, zo tolerant is het land nog (steeds) wel. Als je de normen en waarden in Nederland accepteert, behoor je ook de straffen in Nederland te accepteren. En wat ik bedoel is dat culturele achtergronden absoluut geen rol mogen spelen bij een strafzaak als verzachtend aspect. In dit geval dus eerwraak. De maatregelen tegen eerwraak mogen in "dit" land wel wat harder. Zedelijke eer moet bespreekbaar zijn en niet meteen aanleiding zijn tot eerwraak. Vrouwen en hun kinderen moeten betere bescherming krijgen. Slachtoffers melden vaak op tijd bij een dreiging de politie, maar deze doet er (nog) niet veel aan. De kinderen lijden er ook onder, wat ik zeer jammer vind. Ook zij hebben steun nodig. Eerwraak en andere vormen van geweld moeten eens ophouden! I love Peace....

bron:  http://mens-en-samenleving.infonu.nl

Misverstanden omtrent de shahada

Misverstanden omtrent de shahada.

Wanneer iemand de islam wilt binnentreden is dit erg eenvoudig; men spreekt de shahada uit. Soms maakt men, met alle goede bedoelingen, deze stap echter nodeloos ingewikkeld.

In dit artikel gaan we in op enkele veel voorkomende vragen en misverstanden omtrent de shahada (de geloofsgetuigenis) en het shahada-certificaat. Bekeerlingen hebben te maken met een verschil in benadering vanuit diverse instanties en overheden ten opzichte van geboren en getogen moslims. Dit verschil is er feitelijk omdat ze een niet-islamitische achtergrond hebben. Dit is veelal zichtbaar als men gaat trouwen of wanneer men de bedevaart wilt verrichten. Maar laten we niet te hard van stapel lopen en bij het begin beginnen.
Wat we vaak horen is dat mensen niet zeker weten of hun shahada geldig is omdat ze hem niet hebben uitgesproken met een imam erbij. Daarom willen ze graag nogmaals de shahada uitspreken maar dan met een imam erbij of bij het consulaat van een moslimland. Ook twijfelen sommigen eraan of hun shahada wel geldig is als zij hier geen certificaat ter erkenning van hebben ontvangen van een organisatie. Om dit te verduidelijken: het aannemen van de islam is gemakkelijk en de zojuist genoemde zaken zoals de aanwezigheid van een imam of het hebben van een zogenoemd shahada-certificaat zijn absoluut niet nodig voor het aannemen van de islam.
Als iemand de behoefte heeft om de islam aan te nemen en de sterke overtuiging heeft dat Allah de islam als religie heeft geopenbaard aan de mensheid dan is het voor hem of haar voldoende de shahada uit te spreken. Moeten daar getuigen bij zijn? Nee. Moet daar een certificaat van komen om het officieel te maken? Nee.
Het is echter niet voldoende om het daarbij te houden. De islam is het geloof met het hart en het getuigen van dit geloof met jouw woorden en jouw daden. Het accepteren van de islam dient dan ook samen te gaan met het beginnen van het opdoen van kennis over hoe je jouw nieuwe religie in de praktijk hoort te brengen. Wanneer je vragen hebt over waar je het beste kan beginnen, zoek dan een begeleider, hiervoor kun je ons indien gewenst natuurlijk ook contacteren.
Je bent dus een moslim als je gelooft in wat de shahada inhoudt, je deze uitspreekt en ernaar handelt. Maar we hebben natuurlijk wel te maken met een praktische kant. Wanneer je als bekeerling de bedevaart of de umrah wilt verrichten, vraagt men voor de aanvraag van het visum over het algemeen naar een shahada-certificaat. Wanneer je een islamitisch huwelijk laat sluiten kan ernaar gevraagd worden. En wanneer je gaat trouwen bij het consulaat omdat je met iemand uit bijvoorbeeld Marokko of Turkije trouwt, kan het zijn dat er naar gevraagd wordt.
Wat je hier ook van vindt, feit is dat het handig is om een certificaat aan te vragen. Deze hebben geen vaste inhoud of formaat. Elke moskee of instantie gaat hier op een eigen manier mee om. Het is het beste dit certificaat op te vragen bij de moskee bij jou in de buurt, een moskee waar je actief bij betrokken bent of misschien zelfs de moskee waar je de shahada hebt gedaan. Mocht dat niet lukken dan kan een reisbureau of consulaat je ook altijd direct of indirect ervan voorzien.
Al met al: zie een certificaat niet als voorwaarde of bewijs van jouw shahada, net als dat getuigen niet nodig zijn. Je kan de shahada doen op je zolderkamer, het is en blijft daarmee geldig. Het zijn jouw geloof, uitspraken en daden die het bewijs ervan zijn, niet een papiertje. Besef echter wel dat je in sommige gevallen dat papiertje toch nodig hebt en houd daar rekening mee mocht zo een moment zich voor gaan doen in jouw nabije toekomst.

Wie is bang voor de Islam?

Frustratie en goede moed tijdens debat over islam

'Who’s Afraid of Islam?' of: 'Islam eng? Hoezo?'

16.06.2006

Dossier: Beeldvorming

Tags: anti-islamisme, beeldvorming, discriminatie levensovertuiging, weerbaarheid

Op 8 juni 2006 werd in Rotterdam de debatavond 'Who's Afraid of Islam?' of: 'Islam eng? Hoezo?' gehouden. Prominent Engels islamdeskundige Mohammed Aziz opende de avond met een lezing over manieren om islamofobie te bestrijden. Tijdens de daaropvolgende discussie bleek de frustratie hoog over de problemen waar Nederlandse moslims in de samenleving tegenaan lopen. Opvallend was echter ook de vastberadenheid van de aanwezigen om hier een positieve wending aan te geven.

In zijn lezing 'How to combat Islamophobia in a creative way?' analyseerde Mohammed Aziz de concrete uitingsvormen van islamofobie in Engeland. Duidelijk werd hoe belangrijk het is om deze uitingsvormen grondig te herkennen voordat er maatregelen getroffen kunnen worden om islamofobie te bestrijden. "In Nederland zijn we jammer genoeg nog niet zo ver!", verzuchtte panellid Ibrahim Spalburg, directeur van de Stichting Platform Islamitische Organisaties Rotterdam (SPIOR).

Wetgeving

Engeland kent vergaande wetgeving wanneer islamofobie een rol speelt bij (fysiek) geweld en zogenaamde 'hate crimes'. Er is sprake van een verzwaarde strafmaat wanneer iemand slachtoffer is van een misdaad die op grond van de religie van het slachtoffer is gepleegd. Sinds 2005 gebeurt dit ook bij het aanzetten tot religieuze haat. Engeland heeft eveneens wetgeving om directe en indirecte discriminatie op grond van religie tegen te gaan. Deze wetgeving is nog het meest te vergelijken met de Nederlandse situatie.
In tegenstelling tot de meeste Europese landen heeft Engeland echter ook wetgeving tegen institutionele discriminatie. Vooralsnog betreft dit de discriminatiegronden ras, handicap en sekse maar leeftijd en religie worden hier binnenkort aan toegevoegd. Ondertussen wordt de evenredige vertegenwoordiging in organisaties van mensen uit bepaalde groepen gevolgd. Zo kan men discriminatie die niet bewust ontstaat toch aan het licht brengen. Bovendien heeft men in Engeland een duidelijke stok achter de deur waar het gaat om de representatie van minderheden in overheidsinstellingen. Haalt men bepaalde doelstellingen niet, dan heeft dat financiële gevolgen.

Subtiel

Al maakt de Engelse overheid in de ontwikkeling van haar wetgeving steeds duidelijker dat discriminatie op grond van religie niet kan, er zijn ook vertegenwoordigers van diezelfde overheid die zich zeer negatief uiten over moslims en de islam. Deze islamofobische stereotypen en verhalen onderscheidde Aziz als meest subtiele vorm van islamofobie. De recente uitspraak van een Engelse minister dat 'moslims moeten kiezen tussen hun barbaarse wijzen en onze geciviliseerde manier van leven' suggereert niet alleen dat moslims niet bij ons horen, aldus Aziz, het versterkt bovendien negatieve opvattingen over moslims onder de bevolking. En dat kan vervolgens leiden tot het herhalen en voortduren van de eerste drie vormen van islamofobie.

Beeldvorming

Het doorbreken van deze cirkel van negatieve beeldvorming is niet minder belangrijk dan wetgeving die discriminatie op grond van religie afwijst. Maar Aziz vindt het wel het meest lastige probleem waar moslims op dit moment mee kampen. "Wereldwijd is de teneur jegens de islam negatief en het kost moeite en vastberadenheid om niet bij de pakken neer te zitten."
Bij de aanwezigen veroorzaakte deze cirkel van negatieve beeldvorming de meeste frustratie en ergernis. "Waarom word ik altijd aangesproken over de misstanden in islamitische landen?", reageerde panellid en juriste Familie Arslan fel op een vraag over de mensenrechtensituatie in Turkije. "Ik ben niet Turks, ik ben Nederlands. Ik heb democratische rechten, wat ze in andere landen ook doen." Maar, reageerde Aziz op de kritische vraag over islamitische landen, "het is niet verkeerd om kritisch te zijn over de praktijk van de islam. Er is vaak een groot verschil tussen de islamitische theorie en de praktijk en er heerst ook onder moslims veel misverstand over wat de islam is."

Burgerschap

SPIOR wil daar iets aan doen. "Wij organiseren bijvoorbeeld bijeenkomsten over het gedwongen huwelijk", aldus Ibrahim Spalburg. "Dat is een culturele en geen islamitische gewoonte. Wij proberen zulke ideeën te veranderen en duidelijk te maken dat de islam geen domme religie is. Maar het blijft lastig, men ziet ons vaak als wolven in schaapskleren."
Dat is niet alleen onterecht, het is ook jammer. De islam heeft moderne samenlevingen het nodige te bieden. Zo kwam ondermeer het islamitische begrip van burgerschap aan de orde. Het omvat, vertelde Aziz, een verantwoordelijkheid ten opzichte van de wereld waarin je leeft (zoals zorg voor het milieu en sociale rechtvaardigheid), ten opzichte van de eigen geloofsgemeenschap én, last but not least, ten opzichte van de gemeenschap waarin je leeft. Dit positieve gezicht van de islam is meestal afwezig in de media maar tijdens het debat was het springlevend bij een jonge bezoeker uit de Amsterdamse Bijlmer: "Wij willen mensen bij elkaar brengen, iets doen. Wij willen Nederlandse burgers zijn, we hebben rechten, maar ook plichten. Een slachtofferrol heeft helemaal geen zin."
Dergelijke opvattingen over een verantwoordelijk burgerschap bieden de nodige aanknopingspunten met andere levensovertuigingen en sociaal-politieke opvattingen. De wens van Ibrahim Spalburg om samen te werken met mensen en organisaties die mèt moslims geloven in een betere samenleving is reëel. Dat moslims en niet-moslims elkaar daarin moeten kunnen vinden vond ook de bezoekster die erop wees dat de sociaal-economische situatie niet alleen voor veel moslims maar ook voor anderen niet optimaal is.

Democratie

Een eenvoudige oplossing om islamofobie te bestrijden werd tijdens het debat niet gevonden. Aan ideeën ontbrak het echter niet. Mohammed Aziz benadrukte het belang van de aanwezigheid van moslims in de media. Ibrahim Spalburg vond scholing en onderwijs het meest belangrijk en hield een vurig pleidooi voor het samenwerken met niet-islamitische organisaties. Famile Arslan wees op de onmisbare rol van humor: "We moeten meer lachen, ook om onszelf!"
Tenslotte gaf Mamdouh Baridi van de organisatie Ben je Bang voor Mij? op een opwekkend eenvoudige manier aan waar het in wezen om gaat: "Concentreer je erop dat je erbijhoort. Denk niet dat de Nederlandse en de moslimgemeenschap los van elkaar bestaan, democratie is iets dat je met je buren deelt."

Eerste nationale islam congres - Anja Meulenbelt

Eerste nationale islam congres

Filed under: Algemeen,Diversiteit,Islam om 11.34 uur

Ik kon er niet de hele dag bij zijn, want ‘s middags was ook de bijeenkomst in De Balie, over Palestina. Maar ik was bij het begin, en nog een paar uur aan het eind. Het eerste Nationale Islam Congres. Georganiseerd door het Dar-al-Ilm, het Instituut voor Islam Studies. (hier) Bij elkaar werd het bezocht door zo’n anderhalfduizend bezoekers – en dit viel meteen op: grote diversiteit. Vrouwen met en zonder hoofddoek of niqab, mannen met en zonder baard. Maar ook een grote mengeling van etniciteiten, die je, behalve in de Poldermoskee en de islamomroepen, in moslimorganisaties zelden tegen zult komen, hier van alles door elkaar: Turkse achtergrond, Marokkaanse, Surinaamse en nog andere. Heel bewust was er ook gekozen voor een brede insteek: vele stromingen, van streng orthodox tot vrijzinnig waren vertegenwoordigd.


(Saoud Khadjé)
Saoud Khadjé kende ik al van een eerdere ontmoeting, een paar jaar geleden. Zie hier, en hier. Toen was het nog een droom, een congres als dit, waar tal van leidende figuren, geleerden en onderzoekers zouden komen spreken, en in gesprek konden gaan met het publiek. Het was hard werken om deze droom in vervulling te laten gaan, maar nu gebeurde het dus. In de drie zalen van de Apollohal vond een non-stop programma plaats om van te duizelen.

(Khalil Aitblal)
En natuurlijk begon het te laat, want buiten stonden nog honderden mensen te wachten om binnengelaten te worden, en in verband met de veiligheid werd dat zorgvuldig gedaan. Khalil Aitblal, ook een bekende voor me (hier bijvoorbeeld) opende de conferentie met een recitatie – mooie diepe stem. Als je zoals ik in Gaza vijf keer per dag de oproep tot gebed hoort ga je dat waarderen, want de ene of de andere stem, dat maakt nogal uit. En ook als je het niet verstaat, iets van de diepere vibratie komt altijd over – mijn Palestijnse man, zelf niet erg van vijf keer per dag bidden, heeft me wel eens geprobeerd uit te leggen hoeveel er verloren gaat als je de woorden vertaalt: it is very strong language, zegt hij. Daar blijft in vertaling niet zoveel van over.


(Abu Ameenah Bilal Philips)
Aan het eind van de middag hoorde ik een deel van de inleidingen. Vaak hele praktische, adviserende speeches, hoe kun je een moslim zijn als deel van een minderheid in een niet-islamitisch land, hoe kun je je staande houden in een toch tamelijk vijandige omgeving, wat doe je met alle vooroordelen over de islam en moslims. Ik luisterde naar Shaykh dr. Abu Ameenah Bilal Philips, (Geboren in Jamaica, Canadees, een van de weinige bekeerlingen die binnen de islamitische wereld een hoge status heeft verkregen als geleerde, hier) die geduldig alle bekende misverstanden over islam doornam, dat Allah een andere god zou zijn dan God. Dat de islam overal vespreid zou zijn door Arabieren met de koran in de ene en het zwaard in de andere hand. Kijk naar Indonesië, het grootste islamitische land, zei hij. Daar is nog nooit een islamitisch leger geweest. Hoe het wel gebeurde? Door de handel. Dat genitale verminking islamitisch zou zijn, niet waar, en eerwraak: eerwraak is moord, en dat is strafbaar. Vuistregel: als het is wat alle moslims overal doen, dan is het waarschijnlijk islam. Als het is wat sommige moslims doen in sommige landen dan is het waarschijnlijk traditie, culturele gewoonte, en géén islam. En een advies: wacht niet tot de mensen naar je toe komen om je iets te vragen of om kennis te maken, ga naar hen toe. Stel de moskee open voor bezoekers, neem ze mee, nodig ze uit.
Het blijkt nog steeds heel erg nodig om uit te leggen dat veel negatiefs dat aan de islam wordt toegeschreven niet zoveel met islam te maken heeft. Zeker zijn er conservatieve mannen die vinden dat vrouwen thuis horen te blijven en moeten gehoorzamen. Maar dat staat nergens in de koran. Dat ze dat vinden is niet omdat ze moslims zijn maar omdat het conservatieve mannen zijn – moeilijk genoeg voor vrouwen om mee om te gaan, maar om dat op conto van de islam te schrijven helpt die vrouwen in ieder geval niet. Of het gaat helpen, die uitleg? De verstokte islamofoob wil er in ieder geval niet van horen, de grap is dat die zich heeft vastgebeten in het meest dogmatische, fundamentalistische versie van de islam, als ware hij zelf het spiegelbeeld van wat hij wenst te bestrijden.

(Martijn de Koning)
In een van de zalen vond een dagvullend congres over salafisme plaats. Geen salafistisch congres, maar een congres over salafisme. Ik was bij de lezing van Martijn Koning, die een jarenlang onderzoek deed in Gouda, onder jonge Marokkaans-Nederlandse moslims (Zoeken naar een ‘zuivere’ islam) Het is nog niet zo eenvoudig om salafisme te definieren, want het is meer een beweging dan een af te grenzen ‘kerk’ of organisatie, en daarbinnen zijn ook weer vele stromingen te herkennen. Maar als ik het goed begrijp gaat het om het streven om binnen de westerse wereld als moslim te komen tot een zo zuiver mogelijke islam, en daarvoor terug te keren naar de wortels, de koran en de overleveringen van de profeet. Een typisch westers verschijnsel dus, ingegeven door de behoefte aan en sterke moslimidentiteit, juist omdat de westerse samenleving ervaren wordt als vijandig tegenover moslims, en ook omdat de westerse wereld, zo gericht op individualisme en consumptie vervuld is van verleidingen die een ware moslim van het rechte pad afbrengen. Een vorm van neo-orthodoxie, zou je kunnen zeggen. Een groot deel van hen zoeken hun heil in een strikt naleven van de regels, kleden zich bijvoorbeeld zoals ze denken dat het hoort, maar het overgrote deel van hen keurt elke vorm van geweld af, en is ook niet geïnteresseerd in politiek.
Wel is er de mogelijkheid dat groepen salafi’s zich isoleren, en dat is de reden waarom een moskee als die in Gouda dergelijke groepen wel aan zich wil binden en de ruimte wil geven. Deels gaat het om een radicale fase zoals veel adolescenten die kennen, en ook zijn er vele jonge moslims die geinteresseerd zijn in het gedachtengoed, zonder dat ze de leefstijl over willen nemen, die ze als te dogmatisch, te veel groepsdruk ervaren. We vergeten wel eens, uit angst dat radicalisering tot extremisme kan leiden, wat in een minderheid van de minderheid kan gebeuren, dat er ook een tegengestelde ontwikkeling mogelijk is: mensen die zich weer ont-radicaliseren, zoals dat met alle adolescenten het geval kan zijn.
Martijn de Koning is dus niet erg te spreken over de achterdochtige houding van de overheid, die overal ‘anti-integratieve tendensen’ meent te bespeuren, zonder werkelijk te weten waar ze het over hebben. Soms lijkt het nooit goed. Huiswerkgroepen worden gezien als ‘infiltratie’, matigen imams in moskeeen hun toon, wordt gedacht dat er achter de facade nog vreselijke dingen gaande zijn, trekken ze zich, afgewezen, terug in isolement, dan staan ze ook onder verdenking, kortom: het beleid wordt gekenmerkt door wantrouwen, dat precies mee helpt veroorzaken waar men bang voor is, en iedereen die in de richting komt van salafisme wordt over één kam geschoren, zowel de a-politieke als de politieke als de kleine groep die geweld niet afwijst. En dit is natuurlijk het punt: afwijzing en wantrouwen roept juist op tot terugtrekken en isolement.
In feite is het voor jonge moslims het salafisme eerder een manier om op het rechte pad te blijven. Het houdt sommige jongeren uit de criminaliteit. Eigenlijk vind ik veel salafisme nogal burgerlijk, zegt De Koning, die zelf niet erg burgerlijk oogt. De meesten zijn op zoek naar een deugdzaam leven. Ik twijfel er niet aan dat er veel salafisten zijn die zouden willen dat iedereen in Nederland moslim zou worden, omdat ze echt denken dat dat het beste is voor de gehele mensheid, tegelijk staat dat absoluut niet hoog op hun agenda.
In de zaal zaten veel autochtonen, een grote groep studenten van de VU. Ik kwam Daan Beekers nog tegen, die onderzoek doet naar verschillen en overeenkomsten tussen jonge christenen en moslims. De echte salafi’s zitten niet te luisteren naar een lezing over salafisme, zei hij, die zitten hiernaast, bij lezingen over da’wa en de sharia.

(Khalid Yasin)
Ik was nieuwsgierig naar een van de idolen van jonge moslims, Shaykh Khalid Yasin, Amerikaan van geboorte, nu werkzaam in Engeland. Er is veel te doen over uitspraken die hij zou hebben gedaan, en er zijn pogingen gedaan om te proberen hem de toegang tot Nederland te weigeren. Vergeefs. Hij heeft een Amerikaans paspoort. Hoe dan ook: dat is nog eens een spreker. Een ware preacherman van het oude Amerikaanse stempel. Denk Malcolm X. Even kennismaken? Kijk naar een YouTube filmpje, waarin hij om te beginnen even te keer gaat tegen de genocide van de Native Americans, de ‘Indianen’. Hier.
Bij de lezing waar ik bij was had hij het over de media. Zeker sinds 9/11 is het beeld over de islam ontzettend verslechterd, zegt hij. Het is een oorlog tegen de islam die niet gevoerd wordt met kogels en tanks, maar met woorden en met beelden. Mensen worden zo bang gemaakt voor moslims dat ze zenuwachtig worden als ze naast iemand in het vliegtuig zit die bidt of een baard heeft – alsof elke moslim van plan is om het vliegtuig op te blazen. Wat kunnen we er tegen doen? Zelf onze eigen media ontwikkelen. Er zijn moslimomroepen, zegt hij, maar die houden zich vooral bezig met de religie zelf, en daar heb je niet zoveel aan als het gaat om de problemen in de wereld.
Eens zal de islam ook doordringen in het Westen, zegt hij. Ik weet op dat moment zeker dat dit precies is waar journalisten hun oren voor spitsen, dus toch? Een moslim die vindt dat het gehele westen ook onder islamitische heerschappij moet komen. Nou nee. Het gaat niet om de verspreiding van de religie, het gaat om de waarden waar we voor staan. Die willen we verspreiden, en dat doen we door het voorbeeld te geven, zonder dwang, zonder geweld. Als alternatief voor een wereld die niet goed is voor kinderen. Weten ouders wel onder welke aanhoudende stroom informatie hun kinderen leven? TV? Hoeveel ouders hebben kinderen die alleen kleding van een bepaald merk willen dragen omdat ze dat zien op TV en omdat de andere kinderen die ook willen? Weten wel hoeveel kinderen al porno zien nog voor ze twaalf zijn? Hoeveel geweld ze dagelijks zien? Is dat de manier waarop we onze kinderen op willen voeden?
Moslims moeten zich niet alleen bezig houden met de doctrines van het geloof, zegt hij. Wij moeten onze stem laten horen over alle grote problemen die er in de wereld zijn, over oorlog, gezondheid, Aids, het milieu, over vluchtelingen, over invasies van andere landen – we moeten uit de kast komen. Dus zolang de media ons geen plaats geven, gaan we die plaats zelf maken. Met omroepen die niet alleen over religie gaan maar over alles waar we wat over te zeggen hebben, voor jongeren, met amusement, met talkshows, met debatten. Eerlijk gezegd: klinkt niet gek. Al ken ik in Nederland toch al aardig wat voorbeelden van programma’s die exact dat doen. Niet alleen aandacht voor het geloof, maar voor alles waar moderne moslims wat over te zeggen hebben.
Zo. Dat was een aardige bijdrage aan de ‘islamisering’ van Nederland, en het zal niet het laatste congres zijn.


En nu voor de mensen die al staan te trappelen om te reageren: we gaan het nu even niet hebben over alle mogelijke verdachtmakingen aan het adres van Khaled Yasin, en wat hij wel of niet gezegd zou hebben. Doe maar even ergens anders.

Bilal Philips : Miistand Islam is misverstand

Bron :Het Parool

Bilal Philips: 'Misstand islam is misverstand'

18-05-09   11:06 uur

Het Nationaal Islam Congres in de Amsterdamse Apollohal. 'Raar dat er nooit moeilijk wordt gedaan over de hoofddoek van nonnen.' Foto ANP/Ade Johnson

AMSTERDAM - Moslims hebben het tegenwoordig niet makkelijk. Om ze te wapenen tegen de negatieve benadering door de buitenwereld gaf shaykh dr. Abu Ameenah Bilal Philips zaterdag op het Nationaal Islam Congres in de Amsterdamse Apollohal moslims tips om kritiek te weerleggen.

Zo is het onzin dat moslims veelwijverij hebben uitgevonden, zoals critici van de islam beweren. Het hebben van vier vrouwen is echt geen verplichting voor de moslim, aldus Bilal Philips, die zichzelf omschrijft als Jamaicaans/Canadees/islamitisch geleerde. Hij liet boven zijn hoofd een foto van een veelhoofdig mormoons gezin afbeelden. ''Mormonen zijn christelijk. Zestig vrouwen geen probleem.''

Dan de hoofddoek. Die wordt verketterd als uiting van onderdrukking. Opnieuw een foto. Nu van een christelijke non met een witte kap. ''Raar dat er nooit moeilijk wordt gedaan over de hoofddoek van nonnen. Ik bespeur een dubbele standaard,'' aldus de voorman van de Islamic Online University. Hij ziet in de hoofddoek een trendy modeding, een fashion statement, tevens een teken van nederigheid. Niets mis mee. ''Op afbeeldingen wordt Jezus ook omringd door vrouwen met hoofddoek.''

Nog een misverstand. De islam is door het zwaard verspreid. Dat klopt niet, hield Bilal Philips de enkele honderden aanwezigen voor. Islam wordt niet verbeeld door een strijder die met wapperende kleding zwaardzwaaiend op een kameel rondrijdt en passanten de keus geeft: de islam of de dood. ''In tijden van vrede heeft de islam de grootste expansie meegemaakt.''

Wat zegt een moslim als hem wordt verweten dat zijn geloof er een hardvochtige strafmaat op na houdt waarbij handen en hoofden worden afgehakt? Wijs op de context, aldus Bilal Philips. ''Door dit strafrecht ontstaat wel een veilige samenleving met weinig criminaliteit.''

Vrouwenbesnijdenis komt voor in verlaten plekken in Ethiopië en Soedan maar heeft niets met islam te maken. Ander punt, eerwraak. ''Die is verboden in de islam. Simpel. Het is moord en daarop staat volgens de sharia de doodstraf op,'' aldus Bilal Philips. De islam is absoluut niet intolerant ten opzichte van andere religies. ''Jezus wordt gerespecteerd in de islam. In islamistische landen worden mensen met een ander geloof ongemoeid gelaten.''

Bij kritiek moet de moslim op de goede zaken van de islam wijzen. Wat kan er mis zijn aan vijf keer daags bidden, vasten, de gang naar Mekka en het doneren van 2,5 procent van je inkomen aan armlastigen en zieken? En worden er al misdragingen gepleegd door moslims, dan komt dat doordat ze niet zijn gecorrigeerd door andere moslims.

Nog wat onderwerpen die steeds in één adem worden genoemd met de islam: terrorisme, fundamentalisme en jihad. ''De een ziet iemand als terrorist terwijl de ander hem als vrijheidsstrijder beschouwt.'' Weer een foto. Nu van een groepje droevig kijkende indianen met de tekst dat ze sinds 1492 (Columbus landt in Amerika) strijden tegen terrorisme. ''Het terrorisme van de nieuwe Amerikanen. In vijfhonderd jaar is het aantal indianen van tien miljoen naar twee miljoen gezakt. En dat terwijl alle bevolkingsgroepen in de loop der eeuwen groeien. Wat is daar gebeurd?''

De media geven een verdraaid en verwrongen beeld. Veel van de negatieve benadering van de islam komt voort uit onwetendheid en het verlangen tot politiek gewin. ''Dat is zo sinds de kruistochten.'' Leidraad van Bilal Philips: ''Wat de meeste moslims doen op de meeste plaatsen is islam. Wat sommige moslims doen in sommige plaatsen en niet in andere plaatsen is waarschijnlijk gewoonte en niet islam.'' (ROB ROMBOUTS)